PLATFORMA A, PLATFORMA B
CZERWONY — NIEBEZPIECZNIE
ŻÓŁTY — ZACHOWAĆ OSTROŻNOŚĆ ZIELONY — BEZPIECZNIE
Jakieś zmiany w harmonogramie, Arnie?
Pozycja siódma, zaplanowana na całą pierwszą zmianę
we wtorek.
Próba ciśnieniowa nie zacznie się przed trzynastą.
Kiedy chcecie szukać wycieków?
Na pierwszej wtorkowej zmianie.
Przedłużycie swój czas do pięciu godzin,
opóźniając próbę ciśnieniową zbiornika wodoru?
Nie.
Za trzy godziny i 32 minuty...
16 LIPCA 1969 R.
...rozpocznie się największa przygoda w historii ludzkości.
Jeśli wszystko pójdzie dobrze,
astronauci z Apolla 11, Armstrong, Aldrin i Collins,
wystartują z platformy 39A do lotu,
o jakim człowiek marzył od zarania dziejów.
Ich statek już czeka,
lśniący i majestatyczny, a my mamy chwilę,
nawet jeśli tylko krótką, w ten pracowity poranek,
by pomyśleć o trzech śmiałkach,
o nadziejach i trudach, jakie znoszą w imieniu całej ludzkości.
CZUJNIKI POZIOMU PALIWA
Mknąc przez bezkresny, czarny i zimny kosmos,
wypełnią przyrzeczenie złożone osiem lat temu
przez prezydenta Kennedy'ego,
że człowiek poleci na Księżyc i z powrotem jeszcze w tej dekadzie.
DOWÓDCA LOTU
Każdy etap misji, każde pojedyncze zadanie,
wszystko musi być wykonane perfekcyjnie,
by możliwy był następny krok.
Liczy na nas cały kraj
i mamy nadzieję, że sprostamy zadaniu.
Celem programu Apollo było wysłanie Amerykanów na Księżyc
i sprowadzenie ich bezpiecznie na Ziemię.
PILOT MODUŁU DOWODZENIA
Tylko historia będzie w stanie ocenić ogrom tego wydarzenia.
PILOT MODUŁU KSIĘŻYCOWEGO
Wyprawa Apolla 11 miała po prostu dolecieć do Księżyca,
wylądować tam i bezpiecznie wrócić.
Oprócz zadań, które mają do wykonania, i eksperymentów, które przeprowadzą,
astronauci zabiorą ze sobą wiele innych rzeczy.
Rzeczy, które niełatwo opisać słowami.
W trakcie wyprawy Apolla 11
będziemy śledzić takie rzeczy jak korekty kursu i cumowanie.
Jednak astronauci będą mieli znacznie więcej zmartwień.
SIŁY POWIETRZNE USA
Lot Apolla 11 będzie zwieńczeniem wysiłków narodu,
najtrudniejszą i najbardziej niebezpieczną wyprawą,
od czasu gdy Amerykanie i Rosjanie
zaczęli wysyłać ludzi w kosmos.
Neil Alden Armstrong, 38-letni cywil,
zostanie pierwszym człowiekiem, który dotknie Księżyca.
Aldrin zrobi to zaledwie 20 minut później,
ale pierwszy krok należy do Armstronga.
Lot Apolla 11...
RĘKAWICE ZAŁOŻONE
...to historyczna wyprawa.
Początek najwspanialszej przygody człowieka,
który opuszcza Ziemię, by po raz pierwszy stanąć na Księżycu.
CENTRUM KONTROLI STARTU
OŚRODEK KOSMICZNY KENNEDY'EGO
Potwierdź gotowość do automatycznego odliczania.
Potwierdzam gotowość.
CS18, potwierdź pozycję przełącznika gotowości.
Przełącznik włączony, kontrolka świeci.
Potwierdzam, 560.
Wszystkie stanowiska, potwierdźcie zgodę na wyjście załogi.
SALA KONTROLNA 1 CENTRUM KONTROLI STARTU
- CBTS do CTSS 111. - Zgoda, CTSS.
- CBTS. - Zgoda.
- DNS. - Zgoda.
- STS. - Zgoda.
- FTS. - Zgoda.
- RTS. - Zgoda.
- Osiem. - Zgoda.
- OK. BSC. - Zgoda.
Potwierdźcie pozycję windy numer dwa na poziomie 97 metrów.
Winda numer dwa na poziomie 97, potwierdzam.
214.
Przyjąłem, zgoda na wyjście załogi.
Powtórz, 214.
Przyjąłem, zgoda na wyjście załogi.
Zgoda.
Świt tego dnia zwiastuje początek nowej epoki.
To czas wielkich emocji, refleksji,
nadziei i ich spełnienia. Odwieczne marzenie wreszcie się ziści.
Tu centrum kontroli startów.
CZAS DO STARTU
Czas T minus trzy godziny, cztery minuty i 32 sekundy.
Nie ma opóźnień.
Załoga właśnie opuszcza swoją kwaterę
w ośrodku Kennedy'ego.
Astronauci Neil Armstrong, Buzz Aldrin i Mike Collins,
a także technicy skafandrów
i dyrektor wydziału załóg Deke Slayton
wsiadają do autobusu, który zawiezie ich do platformy startowej.
Podróż do platformy potrwa około 15 minut.
Później astronauci wsiądą do pierwszej z dwóch wind,
by wjechać na poziom 97 metrów,
z którego wejdą na pokład pojazdu kosmicznego.
Astronauci opuścili budynek o godzinie 6.27
czasu letniego wschodniego.
Autobus odjeżdża spod gmachu załogowych lotów kosmicznych
w ośrodku Kennedy'ego i rozpoczyna 13-kilometrową podróż
do platformy A w kompleksie numer 39,
gdzie załadowana materiałami pędnymi rakieta nośna Saturn V
przechodzi ostatni przegląd.
Kontrola startu.
SAMOCHÓD RODZINNY
CZAS DO STARTU
W okolicy bramy numer jeden zaparkowało około 10 000 samochodów
już o czwartej rano.
Dzieci wpatrywały się wielkimi oczami w rakietę Saturn V,
lśniącą w blasku ksenonowych reflektorów 24 kilometry dalej.
Widzieliśmy nastolatków z teleskopami.
Tą samą drogą jechaliśmy osiem lat
i 21 lotów załogowych temu.
Wtedy Alan Shepard udał się w pierwszy załogowy lot w kosmos.
Tu kontrola startu Apollo Saturn.
Czas T minus dwie godziny, 45 minut i 55 sekund.
Załoga główna Apolla 11, Neil Armstrong,
Michael Collins i Edwin Aldrin, pokonują ostatni odcinek drogi
do platformy startowej.
Autobus właśnie skręca w stronę platformy.
Wykryliśmy problem na samej platformie,
do której zmierza załoga.
Znaleźliśmy przeciek przy zaworze układu
odpowiadającego za napełnianie ciekłym wodorem
zbiornika trzeciego stopnia rakiety nośnej.
Wysłaliśmy tam zespół trzech techników i oficera bezpieczeństwa.
Technicy właśnie dociągają śruby wokół zaworu.
- CLTC, tu CLTS. - Słucham.
Mamy przeciek zaworu przy S-IVB N.
Zamknęliśmy go, by sprawdzić, czy coś się poprawi...
ZAWORY POMOCNICZE OTWARTE
...ale jest coraz gorzej.
Na której kamerze to widać?
Na osiemnastce.
Kamera 18, widzisz techników naprawiających przeciek?
Kiedy technicy skończą, wpompujemy w układ wodór,
by sprawdzić, czy usterka została naprawiona.
Astronauci zbliżają się do platformy,
a w tym czasie 60 metrów nad ziemią
technicy dociągają śruby wokół nieszczelnego zaworu.
Załoga właśnie dotarła do platformy.
Autobus ustawia się pod windą.
Za jakieś pięć minut
dowódca Neil Armstrong przejdzie przez właz
na poziomie 97 metrów.
Do startu zostały dwie godziny, 43 minuty i 47 sekund.
Tu kontrola startu.
- MSTC, CBTS 111. - Słucham.
- Astronauci jadą na 97. - Rozumiem. Włączamy kamerę.
Günter, pstryknij kamerę.
LOAM, tu A2. IAS.
Kamera włączona.
Tu MSTC, kamera na pomoście działa.
CBTS, przyjąłem.
MSTC, załoga jest przy końcu pomostu.
W porząsiu.
Kontrola startu Apollo Saturn.
Odliczanie właśnie minęło punkt dwóch godzin i 21 minut.
Kontynuujemy.
Na poziomie 97 wszyscy trzej astronauci są już na pokładzie.
Kilka minut temu Buzz Aldrin zajął środkowy fotel,
dołączając do Armstronga po lewej stronie i Collinsa po prawej.
Na tych miejscach będą siedzieć podczas startu.
Natomiast 37 metrów niżej trwa naprawa cieknącego zaworu.
Technicy wciąż mocują się ze śrubami.
- STC do dowódcy, jak mnie słychać? - Głośno i wyraźnie.
- Dzień dobry, Neil. - Dzień dobry.
Witamy na pokładzie.
STC do CMP, jak mnie słychać?
Głośno i wyraźnie.
Dzień dobry, Buzz.
Jak się macie, panowie?
Bardzo dobrze, dziękuję.
Ostatnia kontrola. Do dowódcy i obu pilotów,
jesteście gotowi do zamknięcia włazu? Podregulować pasy?
- LMP jest zadowolony. - W porządku. Powodzenia.
Dzięki, Günter.
Do zobaczenia, Günter.
W porządku, kontynuujemy.
Zamykamy właz.
- Przyjąłem. - Właz modułu dowodzenia zamknięty.
Przyjąłem.
Właz jest zamknięty i zaczynamy napełniać kabinę
odpowiednia atmosferą
składającą się z tlenu i azotu,
dokładnie 60 procent tlenu i 40 procent azotu.
Astronauci w swoich skafandrach oddychają czystym tlenem.
Już wkrótce rozpocznie się kolejny ważny test.
Personel obsługi rakiety nośnej i zespół pojazdu kosmicznego
wraz z dowódcą, Neilem Armstrongiem,
przeprowadzą gruntowny sprawdzian układu ostrzegawczego.
To układ, który powiadomi astronautów w kabinie,
jeśli cokolwiek pójdzie źle.
Próbę przeprowadza się za pomocą komputera naziemnego.
Potrwa to około 30 minut.
Neil Armstrong będzie miał najwięcej pracy na pokładzie.
Ma reagować na sygnały świetlne,
oznaczające różne trudności techniczne.
Trwa odliczanie. Tu centrum kontroli startu.
Miejsca dla wiceprezydenta Agnew i prezydenta Johnsona
nadal są puste.
Przybędzie 5000 oficjalnych gości NASA,
w tym 400 kongresmenów,
sędziów Sądu Najwyższego i członków gabinetu prezydenckiego.
Pracownik NASA, który nas dziś odprowadzał,
nazwał to rzymskim cyrkiem.
NASA podpisała umowy współpracy z ponad 60 państwami.
T minus 61 minut do startu.
W tym momencie wszystkie układy są sprawne.
W sali kontrolnej zespół rakiety nośnej
skrupulatnie pilnuje
stanu materiałów pędnych na pokładzie Saturna V.
Rozwiązano już problem cieknącego zaworu.
Wyłączyliśmy go z obiegu,
ale utrzymujemy zapas wodoru na odpowiednim poziomie.
Wielki pomost łączący wieżę startową z pojazdem kosmicznym
zostanie teraz odsunięty. Odłączy się za pięć sekund.
Teraz.
CBTS, tu CSA 9. Pomost odsunięty.
Przyjąłem.
Czwarty test będzie sprawdzianem stanu akumulatorów
zasilających rozmaite podukłady Saturna V.
W tej chwili prąd dostarczamy z zewnątrz rakiety,
aby nie wyczerpywać akumulatorów, które potrzebne będą podczas lotu.
Przełączymy zasilanie tylko na chwilę,
by zmierzyć parametry pracy baterii, potem wrócimy do zasilania zewnętrznego.
Po raz kolejny zasilanie wewnętrzne włączymy 50 sekund przed startem.
I tak pozostanie w ciągu całego lotu.
Pozostało 14 minut i 30 sekund do startu.
Nie pojawiły się żadne problemy.
Teraz poprosimy o raport kontrolę lotu w Houston.
Tu kontrola lotu Apollo.
CENTRUM LOTÓW ZAŁOGOWYCH HOUSTON, TEKSAS
Zespół kierownika lotu Cliffa Charleswortha
jest już na stanowiskach,
gotowy przejąć kontrolę nad lotem na sygnał z wieży.
Zgody na odliczanie. Pierwszy stopień?
SALA KONTROLI PRZEBIEGU MISJI
Jesteśmy gotowi.
- EECOM? - Zgoda.
- NAWIGACJA? - Zgoda.
- ŁĄCZNOŚĆ? - Zgoda.
- STEROWANIE? - Zgoda.
- NETWORK? - Potwierdzam.
Do kierownika misji, potwierdź zgodę na start.
Potwierdzam.
Apollo 11 wystartuje za mniej niż sześć minut.
Pozostało pięć minut i 52 sekundy.
- Pierwszy stopień, zgoda. - CTSF, potwierdź zgodę.
- CTSF, zgoda. - CTSC, potwierdź zgodę.
Jest zgoda.
- SRO, potwierdź zgodę. - SRO, zgoda.
- LM? - LM, jest zgoda.
Zgoda na start.
Za chwilę prawie 3500 ton ciągu pchnie w górę pojazd
ważący blisko 2900 ton.
Tu kontrola startu Apollo Saturn. Za minutę i 35 sekund
rozpocznie się pierwszy lot człowieka na Księżyc.
Apollo 11, tu kierownik startu,
w imieniu zespołu życzę powodzenia i szczęśliwej podróży.
Odliczanie poszło jak po maśle.
Dzięki. LMP...
T minus 60 sekund. Zeszliśmy poniżej minuty.
T minus 55 sekund.
Neil Armstrong właśnie pochwalił nas za gładkie odliczanie.
Zostało 50 sekund do startu.
Przełączenie zasilania zakończone.
Rakieta czerpie teraz prąd z własnych baterii.
Do startu Apolla 11 zostało 40 sekund.
Zbiorniki drugiego stopnia są pod ciśnieniem. Zostało 35 sekund.
Mamy wszystkie zgody.
- Trzydzieści sekund. - Trwa odliczanie.
Astronauci zgłaszają, że jest dobrze. T minus 25 sekund.
Jeszcze 20 sekund.
T minus 15 sekund. Naprowadzanie bezwładnościowe włączone.
Dwanaście, jedenaście,
dziesięć, dziewięć...
Sekwencja zapłonu.
Start! 32 minuty po dziewiątej Apollo 11 oderwał się od ziemi!
- Minął wieżę startową. - Wieża.
Zaczynamy obrót.
Neil Armstrong zgłosił rozpoczęcie manewru
wprowadzającego rakietę na właściwy kurs.
Jeden Bravo.
Jeden Bravo to tryb procedury ewakuacyjnej.
Wysokość — trzy kilometry.
Apollo 11, tu Houston. Pierwsza minuta, w normie.
Przyjąłem.
Przeszliśmy przez strefę największych obciążeń dynamicznych.
Tutaj wszystko w porządku.
Tu Houston. Macie dobry kurs, wszystko w porządku.
Bob, 1350 od startu.
Odległość — 15 kilometrów, wysokość — 22,
prędkość — 4390 kilometrów na godzinę.
Przejście w tryb Jeden Charlie.
- Teraz. - Tryb Jeden Charlie.
- Odłączenie. Człon pierwszy? - Zgoda.
- FIDO? - Zgoda.
- NAWIGACJA. - Zgoda.
Odłączamy.
KIEROWNIK LOTU, ZESPÓŁ ZIELONY
Cliff Charlesworth zbiera raporty.
Tu Houston, gotowi do odrzucenia.
CAPCOM Bruce McCandless
przekazuje zgłoszenia z centrum kontroli.
KOMUNIKATOR KAPSUŁY (CAPCOM) ZESPÓŁ ZIELONY
Odłączenie...
i zapłon.
Odcinam, zapłon. Wszystkie silniki mają ciąg.
W porządku.
Apollo, tu Houston. Macie ciąg, wszystko w porządku.
Pierścień odłączony.
- Potwierdzam odłączenie. - Przyjąłem.
- Wieża odstrzelona. - Przyjąłem.
Armstrong potwierdził odłączenie członu przejściowego
i wieży systemu ucieczkowego.
Odległość — 434 kilometry, wysokość —132 kilometry.
Uwaga, S-IVB zyskuje zdolność COI...
- S-IVB zyskuje zdolność COI. - OK.
- Przyjąłem. - Zdolność wejścia w orbitę awaryjną.
Przyjąłem.
OFICER DYNAMIKI LOTU (FIDO) ZESPÓŁ ZIELONY
Houston, wizualnie wszystko w normie.
Tu Houston, przyjąłem.
Wysokość — 185 kilometrów, odległość — 1635.
Silnik wyłączony.
Zapłon.
Potwierdzam zapłon. Macie ciąg.
Trzeci stopień kontynuuje lot.
Prędkość — 25 378 kilometrów na godzinę.
Odległość — 1850 kilometrów, wysokość — 187 kilometrów.
Apollo 11, tu Houston. Dziesiąta minuta, wszystko w normie.
Przyjąłem.
- Tu FIDO, jesteśmy gotowi. - Mamy zgodę.
Apollo 11, tu Houston. Macie zgodę na wejście na orbitę.
Przyjąłem.
Lekarz misji podał raport tętna astronautów podczas startu.
Dowódca Neil Armstrong — 110.
Pilot modułu dowodzenia Mike Collins — 99.
Pilot modułu księżycowego Buzz Aldrin — 88.
Tu FIDO, zaraz napłyną dane radarowe.
Oficer dynamiki lotu poda dokładniejsze parametry orbity
po pomiarze radarowym.
Apollo 11, tu Houston.
Stopień nośny jest skonfigurowany do orbitowania.
Oba pojazdy są sprawne. Odbiór.
Przyjąłem.
Mam zgasić trochę tych świateł, Mike?
Na razie tym się nie martw.
Muszę uporać się z uchwytami, Neil.
Apollo 11, tu Houston przez Atananarywę.
Zgłasza się Apollo 11. Słucham.
Radar na Wyspach Kanaryjskich
pokazuje was na orbicie kołowej 190 na 190 kilometrów.
Pięknie.
Goldstone zobaczy was o 1:29:02.
Utrata sygnału nastąpi o 1:33:55. Odbiór.
Przyjąłem.
Tu kontrola lotu Apollo, od startu minęła godzina i 51 minut.
Statek leci nad Atlantykiem w stronę Afryki.
Przy następnym okrążeniu
przyśpieszy do prędkości wymaganej
do wejścia na orbitę transferową
podczas manewru przejścia translunarnego.
Impuls silnika wypchnie statek na orbitę,
z której zostanie przechwycony przez Księżyc.
MANEWR WEJŚCIA NA ORBITĘ TRANSLUNARNĄ (TLI)
Zgody na manewr TLI. Naprowadzanie?
- GNC? - Zgoda.
EECOM?
- Zgoda. - FIDO?
- Zgoda. - RETRO?
- Zgoda. - CAPCOM?
Apollo 11, tu Houston. Macie zgodę na TLI.
Tu Apollo 11, dzięki.
Właśnie dostaliśmy dane telemetryczne. Wszystko w porządku.
CZAS DO ZAPŁONU
U nas też wszystko dobrze.
Aktualna wysokość to 200 kilometrów.
Odcięcie ciągu nastąpi przy 328 km.
Zbliżamy się do terminatora.
Zapłon.
Mamy zapłon.
- Przyjąłem. - Jest ciąg.
ODLEGŁOŚĆ OD ZIEMI
Potwierdzam zapłon, jest ciąg.
Możecie zapalać.
Tu FIDO, radar potwierdza zapłon.
Trajektoria i prowadzenie w porządku. Wszystko OK.
Przyjąłem. Apollo jest gotowy.
Telemetria i radar nie budzą zastrzeżeń.
- Silnik wyłączony. - Przyjąłem.
Mamy odcięcie i wprowadzamy wartości do rejestru Noun 62.
Houston, tu Apollo 11. Saturn urządził nam piękną przejażdżkę.
Przyjąłem. Macie za sobą już kawał drogi.
Neil Armstrong pochwalił rakietę nośną.
- Tu FIDO. - Słucham.
Mamy część danych radarowych. Wygląda to nieźle.
Zapowiada się gładki lot na Księżyc.
Przyjąłem.
Tu CAPCOM. Mam przekazać czasy?
- Poproszę. - Dobra.
Apollo 11, tu Houston.
Przewidujemy, że ustawianie do rozdzielenia zaczniemy
o czasie trzy plus 05 plus 03.
Załoga przygotowuje się do manewru obrotu i cumowania.
Po oddzieleniu od trzeciego członu moduł dowodzenia obróci się,
zacumuje do modułu księżycowego
i wyciągnie go z rakiety.
Oba polecą dalej w stronę Księżyca.
MANEWR OBROTU I CUMOWANIA (TAD)
Jest przesunięty w prawo.
Widzę go.
Musimy obrócić się o jakieś pięć stopni.
- Trzeba zatrzymać obrót... - Zatrzymuję obrót.
Jest trochę daleko.
Jak długo mam kręcić ten film?
Jak to wygląda, Mike?
Masz teraz 100,4.
Mamy bardzo słaby sygnał.
Sądzimy, że Mike Collins manewruje modułem dowodzenia.
Ustawienie anten nie jest teraz zbyt korzystne.
Prowadzi się jak statek kosmiczny, nie jak symulator.
Apollo 11, tu Houston. Gubimy was.
Jeśli słyszycie, przełączcie antenę na Omni Bravo.
Od czasu do czasu coś jakby uderza w... Jak to nazwać?
W poszycie? Cały lądownik drży.
Cała powierzchnia. Coś nią potrząsa.
W jednym miejscu. To nie od uderzenia.
Uwaga, zbliżamy się.
Houston, tu Apollo 11. Wszystkie zamki zamknięte.
Buzz Aldrin zgłasza zatrzaśnięcie wszystkich zamków gniazda cumowniczego.
Jesteśmy gotowi do wyjęcia lądownika.
Jesteśmy rozdzieleni. Świeci kontrolka ciśnienia tlenu.
Houston, tu Apollo 11. Zakończyliśmy manewr.
Przyjąłem, bez odbioru.
Minęło sześć godzin i 16 minut lotu.
Prędkość — 12 595 kilometrów na godzinę.
Odległość od Ziemi — 51 938 kilometrów.
KOMUNIKATOR KAPSUŁY (CAPCOM) ZESPÓŁ BIAŁY
KIEROWNIK LOTU, ZESPÓŁ BIAŁY
Nowy CAPCOM to Charlie Duke, a Gene Kranz i jego zespół biały
przygotowują się do zastąpienia grupy Charleswortha.
Tryb PTC ruszył.
Raport za minutę lub dwie.
Widzimy, jak rosną obroty.
W trybie pasywnej kontroli temperatury
statek będzie wirował wokół osi X
z prędkością trzech obrotów na minutę,
by Słońce nagrzewało go równomiernie.
TRYB PASYWNEJ KONTROLI TEMPERATURY
Houston, może zainteresuje was, że przez lewe okno
widzę całą Amerykę Północną,
aż po Jukatan. Dalej jest Kuba, a potem kończy mi się okno.
Ja nie wiem, na co patrzyłem, ale wyglądało super.
OK.
U mnie nie widać zbyt wiele.
Tu Houston. Poprosimy o raport stanu załogi.
Pora spać. Odbiór.
SALA ANALIZ
Podaję raport.
Napromieniowanie. Dowódca — 11002.
Pilot modułu dowodzenia — 10002.
Pilot lądownika — 09003.
Leki zbędne.
Zdrowi jak ryby.
Przyjąłem, dziękuję. Możecie się zdrzemnąć.
W porządku, ale najpierw lunch.
DZIEŃ DRUGI
Dzień dobry, Houston, tu Apollo 11.
Dzień dobry, Apollo 11.
Goldstone zgłasza odbiór transmisji telewizyjnej ze statku.
Nadajemy przez ćwierć miliona kilometrów.
Witam kibiców. Dziś będę ja i Neil.
Buzz trzyma kamerę.
Neil znów stoi na głowie, próbuje mnie zdenerwować.
Przyjąłem. Widzimy, że DSKY sygnalizuje 651.
Mamy tu przytulne mieszkanko. Miejsca jest dosyć.
Apollo 11 jest teraz oddalony od Ziemi o 242 000 kilometrów.
Obrót statku zapewnia równowagę termiczną.
PTC się sprawdza.
Życzymy dobrej nocy.
Do jutra, dzięki za wszystko.
DZIEŃ TRZECI
- Dzień dobry, Apollo 11. - Dzień dobry, Houston.
Teraz ja widzę świat przez okno.
Jak w obrotowej restauracji.
Proszę szybko przekazać stanowiska białym.
Wkrótce przejście do lądownika. Stopujemy PTC.
Odbieramy przekaz na żywo.
Wnętrze modułu dowodzenia od strony włazu lądownika.
W porządku, schodzę.
Za chwilę otworzymy właz.
Buzz Aldrin zabrał kamerę do lądownika.
Jest tu zaskakująco czysto.
Przed chwilą mieliśmy ładne ujęcie plecaka PLSS
i dwóch worków na kaski.
Widać też pulpity DSKY i ACA.
Tak ustawimy kamerę
po zejściu z drabiny.
Będzie strzelać klatkę na sekundę.
Czołem, Ziemianie.
Czołem.
Trudno o dziwniejszą pozycję dla operatora.
Zwis na stopach w tunelu i filmowanie do góry nogami.
Musimy zająć się wprowadzaniem
danych Księżyca w module dowodzenia.
Przyjąłem.
Wyłączamy teraz kamerę,
musimy zająć się innymi rzeczami. Apollo 11, koniec transmisji.
Apollo 11, tu Houston.
Słońce chyli się ku zachodowi. Zespół biały życzy wam dobrej nocy.
Zapracowałeś dziś na swoją pensję.
Dobranoc wszystkim.
KRAJOWA AGENCJA AERONAUTYKI I PRZESTRZENI KOSMICZNEJ
CENTRUM ZAŁOGOWYCH STATKÓW KOSMICZNYCH
DZIEŃ CZWARTY CZAS DO LĄDOWANIA
KAWA DOBREJ JAKOŚCI
JESTEŚMY Z WAS TAK DUMNI, ŻE STAWIAMY WAM KAWĘ.
Rządowi udało się zaprząc do współpracy
zasoby własne, społeczności naukowej i uczelni...
Sprawdźmy, co jeszcze wydarzyło się na świecie,
podczas gdy Apollo 11 przykuwał naszą uwagę.
Zawieszenie walk w Wietnamie trwa już piąty tydzień.
Zanotowano tylko jeden incydent,
który określono jako drobny.
Komendant policji Dominick Arena oficjalnie oskarżył
senatora Edwarda Kennedy'ego o opuszczenie miejsca wypadku,
w którym zginęła Mary Jo Kopechne, pasażerka samochodu senatora.
Kennedy doznał lekkiego wstrząśnienia mózgu.
Obecnie przebywa w rodzinnej posiadłości w Hyannis Port.
- FD1, tu FAO. - Słucham.
Słyszeliście tę historię o Kennedym?
Media trąbiły tylko o tym.
Przez Teda zapomnieli o Apollu.
- GNC, tu CAPCOM, MOCR 1. - Słucham.
Macie wykres ciśnienia w tej butli w funkcji czasu?
Można spojrzeć?
Jeszcze nie jest gotowy. Ludzie są zajęci próbami.
W porządku, dajcie znać,
- kiedy będzie dostępny. - Jasne.
Dzień dobry, Houston. Tu Apollo 11.
Dzień dobry, Apollo. U nas wszystko w normie.
U nas też, Bruce.
Deke Slayton, dyrektor działu załóg,
oraz dwaj członkowie załogi rezerwowej: Bill Anders i Jim Lovell,
dołączyli do Bruce'a McCandlessa przy konsoli łączności.
Apollo 11, tu Houston, odbiór.
Słyszymy was, Houston.
Tu Houston.
Jeśli Mike wciąż ma maskę,
to zgubiliśmy dane oddechowe na telementrii.
Przed chwilą się golił. Mógł zdjąć.
Mike, jest prośba, byś sprawdził dwie elektrody,
które masz przymocowane po bokach dolnej klatki piersiowej.
Wszystkie kabelki wyglądają w porządku.
Rejestrujemy zmiany śladu,
kiedy rozłączasz i podłączasz, ale lekarze wciąż nie mają sygnału.
Zawiadomię was, kiedy przestanę oddychać.
Za niecałe 10 sekund
Apollo znajdzie się w strefie wpływu Księżyca,
gdzie jego przyciąganie
stanie się główną siłą wyznaczającą trajektorię statku.
STREFA WPŁYWU KSIĘŻYCA
Od teraz będziemy podawać odległość w odniesieniu do Księżyca.
Statek jest 345 281 kilometrów od Ziemi
i 62 638 kilometrów od Księżyca.
Wszystkie układy statku działają normalnie.
Lot przebiega gładko.
Księżyc wygląda stąd niesamowicie.
Słońce jest tuż za jego krawędzią.
Widać koronę.
Niebo wokół Księżyca jarzy się blaskiem. Niezwykły widok.
Jest pewien wyraźny, trójwymiarowy aspekt w obrazie korony
wynurzającej się zza Księżyca.
Widok warty ceny podróży.
Matka Ziemia została 381 621 kilometrów za statkiem.
Przygotowujemy się do manewru
wejścia na orbitę okołoksiężycową.
Impuls ciągu znacząco zmniejszy prędkość pojazdu,
który 33 minuty później wyłoni się zza wschodniej strony Księżyca.
Oto i Księżyc w całej okazałości.
CZAS DO WEJŚCIA NA ORBITĘ
Cześć, miesiączku. Jak tam twoje plecy?
Wszystkie układy działają normalnie.
Do zobaczenia po drugiej stronie.
Straciliśmy sygnał, Apollo 11 skrył się za Księżycem.
Serwa główne, zasilanie na AC1.
- Wtórne na AC2. - Sterowanie translacyjne włączone.
Sterowanie translacyjne.
- Kontroler ręczny numer dwa uzbrojony. - Numer dwa uzbrojony.
99.
Kontynuować.
Tryb B włączony.
Mamy ciąg. Wszystko w normie.
Ciąg A, za chwilę włączamy B. Teraz.
- Poszło. - Palą oba?
Ciśnienie w komorze?
Dobre, 95.
PUGS wachluje wskaźnikami.
Sterujemy.
Zamykamy w 95. sekundzie. Uwaga.
Dziewięć, osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy...
Odcięcie.
- Zawory zamknięte. - To był piękny manewr.
Nie inaczej. 313 na 113 kilometrów. Mistrzostwo świata.
Trzydzieści sekund do powrotu sygnału.
Chłopcy z dziesiątki nie ściemniali, rzeczywiście jest brązowy.
Fakt.
Jak opalony. Kiedy słońce świeciło pod innym kątem,
wydawał się szary.
Im większy kąt...
tym więcej brązu.
Ale cudo.
Gigantyczny krater. Spójrzcie na te góry.
Ogromne.
Tu też mam wielkiego.
Zrób mu jeszcze jedno zdjęcie.
Spójrzcie na te kratery ustawione w szeregu. Widzicie je?
Jest. Właśnie wschodzi.
- Co? - Ziemia. Widzicie?
Ale piękna! Tuż nad lądownikiem.
Pięknie wygląda w sekstancie.
Apollo 11, tu Houston. Słyszycie nas?
Jak najbardziej, Houston.
Manewr LOI 1 wykonany, wszystko w normie.
Wyszło perfekcyjnie.
Delta-Tig zero, czas impulsu 5:57, orbita 112,7 na 314,6.
To był raport Neila Armstronga.
Przyjąłem. Telemetria wygląda dobrze.
Apollo 11 w pierwszej rundzie wokół Księżyca.
- Masz dobry widok, Neil? - Bardzo dobry.
- Pięknie, prawda? - TPI.
Człowieku, to jest coś. Zerknij sobie.
Przez to okno zobaczysz nasze podejście.
Właśnie minęliśmy Mount Marilyn. Widać łańcuch Maskelyne.
Prosto przed nami.
Lot Apolla 11 trwa 80 godzin i 48 minut.
Właśnie zjawił się astronauta Charles Duke.
- Hej, Dave. - Tak?
Skąd te cztery minuty błędu?
Dotarliśmy do Księżyca za wcześnie. To dobrze świadczy o rakiecie.
Co ty nie powiesz?
Apollo, jeśli o nas chodzi, to możemy kończyć na dziś.
Czas iść do łóżka i złapać trochę snu.
Chętnie dołączymy.
To wielki dzień dla ludzkości.
20 LIPCA 1969 R.
Dzień, w którym człowiek opuścił Ziemię,
by stanąć na Księżycu.
W tym dniu Neil Armstrong i Buzz Aldrin
są już w lądowniku. Odziani w skafandry
szykują się do odcumowania.
Oba pojazdy spisują się znakomicie.
Przy następnym okrążeniu, 13. z kolei, Armstrong i Aldrin
odłączą się od modułu dowodzenia
i rozpoczną zniżanie ku powierzchni Księżyca.
Apollo 11, tu Houston. Mamy zgodę na rozłączenie.
Zrozumiano.
Możesz zaczynać, Mike.
DZIEŃ PIĄTY CZAS DO LĄDOWANIA
No to jazda, do zobaczenia.
Do zobaczenia.
Separacja udana.
Orzeł odcumowany.
Orzeł ma skrzydła.
Wszystko gra.
Odsuwam się.
Minuta do zapłonu. Uważajcie na siebie.
Do zobaczenia.
Zbieram zgody na rozpoczęcie zniżania.
- RETRO? - Zgoda.
- FIDO. - Zgoda.
- NAPROWADZANIE? - OK.
- STEROWANIE? - OK.
- ŁĄCZNOŚĆ? - OK.
- GNC? - Zgoda.
- EECOM? - Zgoda.
- LEKARZ? - Zgoda.
CAPCOM, jest zgoda na zniżanie.
Orzeł, jeśli słyszycie, macie zgodę na rozpoczęcie zniżania.
Napęd uzbrojony.
CZAS DO ROZPOCZĘCIA SCHODZENIA
Świeci lampka wysokości.
Kontynuujemy.
Kontynuujemy. Jeden, zero...
Zapłon. 10 procent ciągu.
PRZYBLIŻONA WYSOKOŚĆ — 14 745 M
Orzeł, mamy was. Wygląda to dobrze.
Opadanie prawidłowe.
Tu Houston. U nas wszystko gra.
Przyjąłem.
Houston, faluje nam napięcie przemienne.
Przyjąłem.
- W porządku. - Czekajcie.
Wszystko jest OK.
Zaraz punkt trzech minut.
Przeszliśmy nad nim za wcześnie.
Przestrzelimy.
Według pomiarów pozycji jesteśmy za daleko.
Przyjąłem.
Uważa, że jest za daleko.
Zgadza się, potwierdzam.
- Potwierdziliśmy. - Przyjąłem.
Prędkość opadania w normie.
Trzy sekundy błędu. Odwracamy się.
Zwracam się do kontrolerów.
Uważajcie na sygnał.
Zbieram zgody w oparciu o dane sprzed utraty sygnału.
Sygnał wrócił. Dam wam kilka sekund.
Odchylamy się.
- RETRO? - Zgoda.
- FIDO? - Zgoda.
- NAPROWADZANIE? - OK.
- STEROWANIE? ŁĄCZNOŚĆ? - OK.
- GNC? - Zgoda.
- EECOM? - Zgoda.
- LEKARZ? - Zgoda.
Mamy zgodę na kontynuowanie zniżania.
Orzeł, tu Houston, kontynuujcie...
Cztery minuty.
Łączność, przyjęliście?
Macie kontynuować zniżanie.
Tu Houston, mieliśmy przerwę w dopływie danych.
Już wszystko gra.
Uważajcie na Delta-H.
ALARM
Mamy alarm.
To 1202.
Alarm 1202.
- Co to jest? - Alarm 1202.
Przeciążenie pamięci. Jeśli się nie powtórzy, będzie dobrze.
Jeśli się nie powtórzy, kontynuujcie.
Kontynuujemy.
- Mimo alarmu? - Tak, jeśli się nie powtórzy.
Podajcie decyzję w sprawie alarmu.
Lecimy.
Kontynuujemy mimo alarmu.
Przyjąłem.
Ten sam alarm. Wyrzuca go, kiedy wyświetla 16/68.
Sześć plus 25. Zmniejszenie ciągu.
Ciąg zmniejszony o czasie.
Dobrze czuć zmiany ciągu.
Zbieram zgody.
- RETRO? FIDO? NAPROWADZANIE? - Zgoda.
- STEROWANIE? ŁĄCZNOŚĆ? - Zgoda.
- GNC? EECOM? LEKARZ? - Zgoda.
Mamy zgodę na lądowanie.
Orzeł, tu Houston, możecie lądować. Odbiór.
Zrozumiałem, lądujemy. 914 metrów. Znowu alarm.
Teraz 1201.
Alarm 1201.
Ten sam typ. Kontynuujemy.
Sporo tu kamieni.
- Tryb utrzymania wysokości. - OK.
Trzydzieści metrów, metr na sekundę w dół.
- Lepiej bądźmy cicho, szefie. - Przyjąłem.
Odtąd zgłaszamy tylko stan paliwa.
- Zaraz ostatnia minuta. - Przyjąłem.
- Sześćdziesiąt. - 60 sekund.
Sześćdziesiąt.
Światła włączone.
Opadanie — 0,75 metra na sekundę.
Postępowa — półtora.
Houston, to chyba dobre miejsce.
Jak dotąd wszystko gra.
Naprzód 0,6.
Dobrze.
Dwanaście metrów. 0,75 w dół.
Zaczyna się kurzyć.
Dziewięć metrów. 0,75 w dół.
Trzydzieści sekund.
Metr dwadzieścia naprzód. Znosi nas w prawo.
Sześć metrów. Dryfujemy naprzód.
Światło.
Jest kontakt.
- Wyłącz. - Silnik stop.
ACA poza neutrum.
Sterowanie automatyczne.
Ręczne sterowanie silnika wyłączone.
Silnik wyłączony, 413 wprowadzony.
Silnik wyłączony.
Przyjęliśmy, Orzeł.
Houston...
Tu Baza Spokoju, Orzeł wylądował.
Słyszymy was.
Wylądowaliście.
Przez was kilku z nas zsiniało,
ale znów oddychamy. Dzięki.
Dzięki. Poszło bardzo gładko.
Houston, przeciągnęła się nam faza końcowa.
Automat prowadził nas na krater wielkości boiska.
Musiałem przejść na ręczne
i poszukać lepszego miejsca.
Przyjąłem. To było piękne.
Wywołaliście wiele uśmiechów tu u nas
i na całym świecie.
Mamy raporty tętna Neila Armstronga.
W chwili zapłonu silnika
wynosiło ono 110 uderzeń na minutę.
W chwili lądowania na powierzchni Księżyca — 156 uderzeń.
Obecnie — nieco ponad 90.
Wciąż nie mamy danych Buzza Aldrina.
Otwieram właz.
Otwarcie włazu zgłoszono 109 godzin, osiem minut i pięć sekund po starcie.
Houston, jestem na ganku.
Przyjąłem.
U mnie wszystko w porządku.
Możesz uchylić drzwi trochę bardziej?
Jasne.
Houston, tu Neil. Jak mnie słychać?
Neil, tu Houston, głośno i wyraźnie.
Break, break. Buzz, tutaj Houston.
Potwierdź włączenie bezpiecznika nadajnika TV.
Bezpiecznik załączony. Słyszę cię głośno i wyraźnie.
Przyjąłem.
I mamy sygnał telewizyjny.
Mam nadzieję, że dobry obraz.
Bardzo kontrastowy
i odwrócony, do góry nogami.
Ale widzimy sporo szczegółów.
OK.
Jestem u stóp drabiny.
Stopy lądownika...
zagłębiły się w gruncie na jakieś dwa i pół, może pięć centymetrów.
Nawierzchnia wydaje się bardzo drobnoziarnista.
Prawie jak proszek.
Drobno zmielona masa.
Schodzę ze stopnia.
To mały krok dla człowieka,
ale wielki skok dla ludzkości.
Podeszwy zagłębiają się na może dwa centymetry.
Widzę ślady moich butów, wzór bieżnika
odciśnięty w pylistym gruncie.
Neil, tu Houston. Słyszymy cię.
Poruszam się bez żadnych trudności.
Jest nawet łatwiej niż podczas symulacji
zmniejszonego ciążenia,
które ćwiczyliśmy na Ziemi.
Silnik nie zostawił żadnego krateru.
Dysza wisi jakieś 30 cm nad gruntem.
Widzę trochę śladów strumienia wylotowego,
ale bardzo niewiele.
Rozumiem, Neil. Słyszymy cię głośno i wyraźnie.
Widzimy, że robisz zdjęcia i pobierasz awaryjną próbkę gruntu.
To ciekawe. Wszędzie jest bardzo miękko,
ale tu i tam zasobnik na próbki
natrafia na twardą powierzchnię.
Materiał wydaje się bardzo spoisty.
Spróbuję znaleźć kamień.
Stąd wygląda to pięknie.
Pejzaż ma w sobie surowe piękno.
Jak Mojave w Stanach.
Jest tu inaczej, ale pięknie.
- Do kieszeni? - Tak, pchnij w dół.
Udało się?
Nie wszedł do końca. Mocniej.
Sukces.
Pojemnik z próbką jest w kieszeni.
Mam 81 procent tlenu.
Żadnych ostrzeżeń, przepływ minimalny.
Ustawiam kamerę na klatkę na sekundę. Mogę wychodzić?
Zaczekaj chwilę. Ustawię to nad poręczą.
Jak daleko mam do schodów?
Jesteś przy krawędzi ganku.
Dobrze. Cofnę się i przymknę właz.
Uważam, żeby go nie zatrzasnąć.
Bardzo dobra myśl.
Przez następnych parę godzin to nasz dom.
Musimy o niego dbać.
Jeszcze trzy stopnie i jeden długi.
Piękny widok.
Prawda? Zachwycający pejzaż.
Wspaniałe pustkowie.
Houston, zmienię teraz obiektyw.
Przyjąłem, Neil.
Mamy nowy obraz. Widać, że to dłuższa ogniskowa.
Dla tych, którzy nie widzieli plakietki na lądowniku,
odczytam ją teraz.
„Tutaj ludzie z planety Ziemia po raz pierwszy postawili stopę
na powierzchni Księżyca. Lipiec 1969 roku.
Przybyliśmy w pokoju w imieniu całej ludzkości”.
Neil Armstrong przestawi teraz kamerę
na pozycję panoramiczną.
Kabla mi nie zabraknie?
Masz jeszcze duży zapas.
Może być, Neil.
Dobra.
Godzina i siedem minut od lądowania.
Buzz rozkłada folię do badania wiatru słonecznego.
W niektórych zagłębieniach jest bardziej miękko.
Gdy idę, 12- i 15-centymetrowe płaty
odrywają się przed butami i przesuwają, jakby były zestalone na powierzchni,
choć wcale nie są.
Houston, tu Columbia na dużym zasięgu.
Columbia, tu Houston. Słyszymy cię głośno i wyraźnie.
My was też. Jak leci?
Czynności pozapojazdowe przebiegają gładko.
Chłopcy rozstawiają flagę.
Super.
Zdaje się, że tylko ty nie masz transmisji na żywo.
Jak tam jakość przekazu?
Naprawdę wspaniała, Mike.
Właśnie rozłożyli flagę.
Widać pasy i gwiazdy na powierzchni Księżyca.
Przepięknie.
Neil i Buzz, prezydent USA jest w swoim gabinecie.
Chciałby powiedzieć wam kilka słów. Odbiór.
To wielki zaszczyt.
Proszę, panie prezydencie. Bez odbioru.
Dzień dobry, Neil i Buzz.
Mówię do was przez telefon w Gabinecie Owalnym.
To na pewno najbardziej historyczny telefon
wykonany z Białego Domu.
Nie potrafię opisać, jak dumni jesteśmy z waszych dokonań.
Dla każdego Amerykanina to na pewno dzień największej dumy,
tak jak dla ludzi na całym świecie.
Dzięki wam niebo stało się częścią świata ludzi.
Gdy przemawiacie do nas z Morza Spokoju,
inspirujecie nas do zdwojenia wysiłków,
by zaprowadzić pokój na Ziemi.
W tej jednej bezcennej chwili cała historia człowieka
i wszyscy ludzie na tej planecie stanowią prawdziwą jedność.
Zjednoczeni w dumie z waszych dokonań
i w modlitwach za wasz bezpieczny powrót na Ziemię.
Dziękujemy, panie prezydencie. To wielki zaszczyt i przywilej być tutaj
i reprezentować nie tylko USA, ale i ludzi pokoju wszystkich narodów,
ludzi obdarzonych pasją, ciekawością i wizją przyszłości.
To zaszczyt brać udział w tym przedsięwzięciu.
Neil jest na powierzchni od godziny.
Buzz — 20 minut krócej.
Tętno obu astronautów mieści się w przedziale 90-100 uderzeń na minutę.
Nie widzę żadnych defektów lądownika.
Wydaje się być w dobrym stanie,
golenie i rozpórki są całe,
anteny na swoich miejscach.
Ani śladu problemów.
Zasobnik SEQ zawiera sprzęt do eksperymentów naukowych.
Zostanie on na Księżycu.
Wybrałeś miejsce?
Aldrin niesie dwa eksperymenty.
Tamten wzgórek będzie równie dobry jak każdy inny.
Przejdę za tamten kamień.
Zwierciadło laserowe rozłożone.
Pozycja i poziomowanie wydają się w porządku.
Są w skafandrach od dwóch godzin i 25 minut.
Houston, rozstawiam sejsmometr.
Wszystkie części baterii słonecznej
stoją już nad ziemią.
Buzz Aldrin pobiera próbkę rdzeniową.
Wygląda prawie jak mokra.
Mamy ją.
Tu Houston. Kiedy załatwicie rdzeniówki i wiatr słoneczny,
wszystko, co dorzucicie do pudła, będzie akceptowalne.
Mamy około dziewięciu kilogramów starannie wybranych,
jeśli nie udokumentowanych, próbek.
Dobra robota, bez odbioru.
Coś jeszcze, zanim wejdę na górę, Bruce?
Nie. Właź na drabinę, Buzz.
Adios, amigos.
OK.
Skrzynie z próbkami trafiają do kabiny.
Nieoficjalny czas od startu — 111 godzin i 37 minut.
Właz jest zamknięty i zablokowany.
OK.
Chciałbym powiedzieć w imieniu wszystkich tu w Houston,
ale też wszystkich nas we wszystkich krajach świata,
że wykonaliście dzisiaj kawał wspaniałej roboty.
Bardzo dziękujemy.
To był długi dzień.
To prawda. Odpocznijcie, a jutro dajcie czadu.
DZIEŃ SZÓSTY
Od czasów Adama żaden człowiek
nie zaznał takiej samotności, jakiej doświadcza Mike Collins
przez 47 minut każdego okrążenia Księżyca,
kiedy czeka, aż jego towarzysze z Bazy Spokoju
dołączą do niego przed powrotem na Ziemię.
Collins korzysta z pomocy kontrolerów z Houston.
Utrzymuje układy modułu dowodzenia w pełnej sprawności.
Dzień dobry, Columbia. Tu Houston.
Jak tam, czarni, gotowi do boju?
Jak najbardziej, Mike.
Trochę pozawracamy ci dziś głowę. Kiedy dostaniemy wektor stanu,
wykonasz P52 w opcji trzeciej.
A kiedy wynurzysz się z drugiej strony,
podamy ci namiary na punkty orientacyjne na powierzchni.
Zrozumiałem. Dziękuję.
Baza Spokoju, tu Houston. Jak tam wypoczynek?
Udało się wam zdrzemnąć na silniku?
Owszem. Neil wyszykował sobie niezgorszy hamak
i leży na pokrywie silnika.
Ja zwinąłem się na podłodze.
Przyjąłem, Buzz.
Z sali wsparcia naukowego nadchodzą raporty
o nieustającym napływie danych
z sejsmometru ustawionego wczoraj na powierzchni Księżyca
przez załogę Apolla 11.
Przyrząd zarejestrował kroki astronautów,
a najsilniejszy sygnał odbierze, gdy człon wznoszenia Orła wystartuje
i pomknie na spotkanie Columbii.
- Baza Spokoju, tu Houston. - Słucham.
Tylko przypominam, że na czas startu
radar spotkaniowy ma być wyłączony.
OK.
Orzeł i Columbia, tu załoga rezerwowa.
Gratulujemy wam wczorajszych dokonań
i modlimy się o udane połączenie.
Dzięki, Jim.
Dwie tony materiałów pędnych przepłyną przez silnik członu wzlotowego...
START I POŁĄCZENIE NA ORBICIE KSIĘŻYCA
...który wyniesie Orła na orbitę okołoksiężycową.
Następnie statki przeprowadzą procedurę spotkania
zakończoną cumowaniem w mniej więcej 128. godzinie misji.
CZAS DO STARTU Z KSIĘŻYCA
Kierownik lotu Chris Kraft powiedział, że w wypchnięciu Orła na orbitę
pomagało blisko 500 milionów ludzi z całego świata.
KIEROWNIK LOTU, ZESPÓŁ CZARNY
Kierownik lotu Glynn Luney sprawdza gotowość swoich kontrolerów.
- FIDO, status. - Wszystko gotowe.
NAPROWADZANIE?
Czekam na namiar za dwie minuty.
- STEROWANIE? - Jest zgoda.
- ŁĄCZNOŚĆ? - Zgoda.
- LEKARZ? - Zgoda.
Widzimy ich, wszystko gra.
Baza Spokoju, tu Houston.
Słucham.
Z naszej strony wszystko wygląda dobrze.
Macie zgodę na start.
Zrozumiałem. Jesteśmy pierwsi na pasie.
KOMUNIKATOR KAPSUŁY (CAPCOM) ZESPÓŁ CZARNY
Naprowadzanie melduje, że układy nawigacyjne Orła są sprawne.
Dziewięć, osiem, siedem, sześć,
pięć, rozdzielenie i wznoszenie. Inicjacja.
Orzeł rozwinął skrzydła.
Czekamy na pochylenie. Gładko poszło.
Idziemy jak po sznurku.
Przyjąłem.
Nie ma zbyt wielu korekt.
FIDO, PGNS MSFN, wszystko w normie.
- Świetnie. - Oba układy sprawne.
OFICER NAPROWADZANIA ZESPÓŁ BIAŁY
- Trzydzieści sekund. - 770 na godzinę w poziomie, 160 w górę.
- Łączność. - Słucham.
Wszystko wciąż w jak najlepszym porządku.
Jasne. Dobre pokrycie wskazań AGS i PNGS.
Przyjąłem.
Wszystkie trzy źródła podają spójne dane.
Orzeł, tu Houston. Tylna dookólna i widzimy się przy 127 plus 51.
Mija 127. godzina, 39. minuta i 39. sekunda misji.
Pora rozpocząć serię manewrów
doprowadzających Orła do Columbii.
Houston, AGS Delta-H — 15,5. Manewr 51,3.
Przyjęliśmy.
Podczas gdy dwa statki zbliżają się do siebie na orbicie Księżyca,
Mike Collins na pokładzie Columbii
przygotowuje się do przeprowadzenia manewru lustrzanego.
Mamy 3,4 m/s i idziemy prosto na ciebie.
Tu Columbia, mam 143 m/s na zbliżaniu i właśnie was zgubiłem.
Poczekacie chwilę w ciszy, aż złapię namiar?
Columbia was namierzyła.
Spróbuję się ustawić, Mike, a potem przejmujesz pałeczkę.
Columbia ustawia się do manewru TPI.
OK.
Dobrze ci idzie, Mike.
I jesteśmy twoi, Columbia.
Łączność z Columbią i Orłem, znów połączonymi w Apollo 11,
jest utrudniona.
Apollo 11, tu Houston. Utrata łączności za półtorej minuty.
To był dobry dzień.
Żebyś wiedział.
Armstrong i Aldrin przechodzą do modułu dowodzenia.
Houston, tu Columbia. Słyszymy was głośno i wyraźnie.
Wszyscy trzej jesteśmy w środku, właz zamknięty.
Sprawdzamy szczelność, wszystko gra.
Dobrze mieć znowu towarzystwo?
Jeszcze jak!
Założę się, że po dziesięciu kółkach zacząłeś gadać do siebie.
Nie, to całkiem przytulne gniazdko.
Ale miło byłoby ugościć tu 100 milionów Amerykanów.
Byli z tobą duchem. Co najmniej tak wielu.
Dziękuję.
Apollo 11, tu Houston. Wszystkie wasze układy są sprawne.
Już czas odrzucić Orła.
Macie zgodę na uzbrojenie ładunków i na odrzucenie.
OK.
I po wszystkim. Gładko poszło.
Orzeł ma się dobrze.
Trzyma powietrze.
Odrzucenie dodało mu 0,6 m/s prędkości.
Załoga odrzuciła lądownik 130 godzin i 30 minut po rozpoczęciu misji.
Za 10 sekund opuści orbitę Księżyca.
MANEWR WEJŚCIA NA TRAJEKTORIĘ PROWADZĄCĄ KU ZIEMI
Impuls ciągu trwający dwie minuty i 28 sekund pchnie statek ku Ziemi.
Apollo 11, tu Houston. Minuta do utraty łączności.
Manewr będzie przeprowadzony po niewidocznej stronie Księżyca,
na początku 31. okrążenia.
Później znowu nawiążemy łączność.
Apollo 11, u was wszystko gra.
Dajcie czadu.
Dziękujemy. Jasna sprawa.
CZAS DO ZAPŁONU SILNIKA
Uwaga, impuls ulażowy.
Start.
PRĘDKOŚĆ
Zapłon! Ładnie.
- Mam dwa zera. - Są dwa kolejne.
Kreski, szaro i jeszcze dwa w porządku.
Jakby wróciła grawitacja, co?
PRĘDKOŚĆ
Minuta. Ciśnienie w komorze trzyma się na setce.
Przeguby w normie, położenie w normie.
Tempa trochę niskie.
CZAS DO ODCIĘCIA CIĄGU
- Zaraz nastąpi odcięcie. - Odcięcie nastąpi teraz.
Odcięcie.
Pięknie.
Piękny manewr.
SPS, kocham cię. Jesteś skarbem.
AOS.
I tak oto wraca sygnał.
Alleluja!
Dzięki, Charlie. To było piękne.
Nie mogło pójść lepiej.
Przyjąłem.
Szykujcie laboratorium odbiorcze.
Tak jest. Wracacie do domu.
Puśćmy jakąś muzykę. Może coś z taśmy.
DZIEŃ SIÓDMY CZAS DO WEJŚCIA W ATMOSFERĘ
OKRĘT ODBIORCZY
SALA ODBIORCZA HOUSTON, TEKSAS
Powinna robić się coraz większa.
Jeśli tak, to znaczy, że wracamy do domu.
Bez względu na to, dokąd się podróżuje, zawsze miło jest wrócić do domu.
Zgadzamy się. Dobrze będzie powitać was z powrotem.
DZIEŃ ÓSMY CZAS DO WEJŚCIA W ATMOSFERĘ
Apollo 11 jest 175 868 km od Ziemi.
Wejście w atmosferę nastąpi za 18 godzin, 18 minut i 12 sekund.
Jak tam, Bruce?
Dał ci chociaż łyknąć kawy,
kiedy byliśmy za Księżycem?
Współpraca idzie całkiem gładko.
Nawet można się z nim dogadać.
Robi się spokojny na starość.
Teraz zostało ich tylko dwóch.
Następnym punktem programu jest transmisja telewizyjna.
Może zainteresuje was fakt, że Jan i dzieciaki,
Pat i Andy Aldrin są w sali telewizyjnej
i będą was oglądać.
Miło to słyszeć.
Macie silny sygnał, Houston?
Tak. Słychać was głośno i wyraźnie.
TRANSMISJA TELEWIZYJNA Z KOSMOSU
To było coś o wiele więcej niż trzech ludzi w podróży na Księżyc.
Ta wyprawa jest symbolem
niezaspokojonej ludzkiej ciekawości i żądzy odkrywania tajemnic.
To przedsięwzięcie jest jak sterczący z wody peryskop okrętu podwodnego.
Widać tylko nas trzech,
ale pod powierzchnią kryją się tysiące innych.
Chcielibyśmy podziękować wszystkim Amerykanom,
którzy zbudowali ten statek,
którzy go zmontowali
i przeprowadzali próby,
wkładając w to...
serce i swoje umiejętności.
Tym wszystkim ludziom składamy szczególne podziękowania.
A wszystkim tym, którzy słuchają nas i oglądają,
niech Bóg błogosławi. Dobrej nocy życzy Apollo 11.
DZIEŃ DZIEWIĄTY CZAS DO WEJŚCIA W ATMOSFERĘ
Pogoda w strefie wodowania: częściowe zachmurzenie,
wysokość fali do 180 cm,
temperatura — około 26,5 stopnia.
Strefę przesunięto o 400 km na północny wschód
od pierwotnej.
Stało się tak z powodu burzy.
Odległość Apolla 11 — 5556 km,
prędkość — 29 280 km na godzinę.
WEJŚCIE W ATMOSFERĘ ZIEMI
W ciągu następnych 20 minut wzrośnie o prawie 11 000 km na godzinę.
Wejście w atmosferę na wysokości 120 km.
Otwarcie głównych spadochronów
nastąpi na 3200 metrach.
USS HORNET NA STANOWISKU W REJONIE WODOWANIA
Pogoda w rejonie odbioru wciąż bardzo ładna.
Podstawa chmur — 460 metrów.
fale — od metra do prawie dwóch.
PRĘDKOŚĆ — 38 389 KM/H
- Część atmosferyczna brzmi nieźle. - Przyjąłem.
Ziemia jest coraz bliżej. Oczywiście widzimy sierp.
Apollo 11 idzie dokładnie środkiem korytarza.
Wejście za minutę i 45 sekund.
Zanik łączności — 18 sekund później.
Apollo 11, tu Houston. Wszystko w najlepszym porządku.
Macie zgodę na lądowanie.
Doceniamy, Ron. Dzięki.
- Moduł przygotowany. - Przyjąłem.
Oficer naprowadzania melduje gotowość komputera modułu dowodzenia
oraz układów nawigacji.
Apollo 11, za chwilę wejście. Wszystko gra.
Do zobaczenia.
- Jest horyzont. - Mamy horyzont.
Utrata łączności nastąpiła około 17 sekund
po wejściu w atmosferę,
około 120 km nad ziemią.
W chwili blackoutu...
prędkość wynosiła 39 762 km na godzinę.
Odległość do punktu wodowania — 2796 km.
Utrata sygnału.
Redstone, brak sygnału.
Apollo 11, tu Houston przez ARIA.
Apollo 11, tu Houston przez ARIA 4.
Dobra, jeszcze ostatnia próba
i przekazujemy pałeczkę ratownikom.
Apollo 11, tu Houston przez ARIA.
Apollo 11, tu Hornet. Odbiór.
Tu Apollo 11. Słyszymy was głośno i wyraźnie.
Nasza pozycja — 1330 16915.
Wrócili!
Stan załogi. Odbiór.
Stan załogi jest dobry. Wysokość — 1000 metrów.
Pozycja wodowania — 13.30, 169.15. Odbiór.
Przyjąłem, bez odbioru.
Hornet zgłasza kapsułę dokładnie w celu.
Wodowanie!
Hornet, przyjąłem.
Tu SWIM 1, kapsuła w pozycji stabilnej pierwszej.
Hornet, przyjąłem.
Wyprostowała się.
Jesteśmy w świetnej formie. Nie musicie się spieszyć.
Mike Collins melduje, że załoga ma się świetnie.
Trzeci astronauta wjeżdża już do góry.
Tu Recovery 1, mam trzech astronautów na pokładzie.
Hornet, przyjąłem.
Big Swimmer zakończył odkażanie modułu.
Winda niesie Recovery 1 pod pokład.
Tu załoga przejdzie do mobilnej jednostki kwarantanny.
ZADANIE WYKONANE LIPIEC 1969 R.
Sala dowodzenia pęka w szwach.
Jeszcze nigdy nie przebywało w niej tyle osób naraz.
Plakietkę Apolla 11 zawieszono w centrum kontroli lotu.
To replika naszywek załogi.
Powiewają flagi, dymią cygara.
Na wielkiej tablicy z przodu
widzimy przesłanie J.F. Kennedy'ego
do Kongresu z maja 1961 r.
Zdaję sobie sprawę, że w pewnej mierze
jest to akt wiary i wizji,
ponieważ nie wiemy,
jakie korzyści może nam to przynieść.
Ale jeśli mam obiecać, drodzy obywatele,
że poślemy na Księżyc,
aż 380 tysięcy kilometrów stąd, ze stacji kontroli w Houston,
olbrzymią rakietę wysoką na 100 metrów,
poskładaną z większą precyzją niż najlepszy zegarek,
wyposażoną we wszystko, czego trzeba
do napędu, prowadzenia, łączności, wyżywienia i podtrzymania życia,
w lot w nieznane, na obce ciało niebieskie,
skąd następnie wróci na Ziemię,
wpadając w atmosferę z prędkością 40 000 km/h,
wzniecając żar równy połowie temperatury słońca,
prawie tak gorący jak dzisiejszy dzień,
że zrobimy to wszystko dobrze i dokonamy tego jako pierwsi
przed końcem tej dekady,
to musimy być nieustraszeni.
Pierwsza podróż człowieka na Księżyc, wspaniała ośmiodniowa wyprawa,
zakończyła się dzisiaj, gdy trzej amerykańscy odkrywcy
bezpiecznie wodowali na Pacyfiku.
PROSIMY NIE KARMIĆ ZWIERZĄT
Astronauci Neil Armstrong, Edwin Aldrin i Michael Collins
opadli do oceanu na południowy wschód od Hawajów
za dziesięć pierwsza czasu wschodniego,
14,5 km od okrętu odbiorczego, 3 km od wyznaczonego punktu wodowania.
Podjęci na pokład lotniskowca Hornet
astronauci przeszli do specjalnej izolatki.
Pozostaną tam przez 18 dni. W tym czasie naukowcy orzekną,
czy astronauci nie sprowadzili na Ziemię niebezpiecznych mikroorganizmów.
Lot na Księżyc był zwieńczeniem ludzkich marzeń,
wielu lat planowania i szkoleń.
Chciałbym skorzystać z okazji i podziękować
naszym wspaniałym gospodarzom z laboratorium odbiorczego.
Nie mogę powiedzieć, że z własnej woli spędziłbym tak kilka tygodni,
ale cieszę się, że udało się nam wypełnić zadanie.
CHICAGO WITA BOHATERÓW KSIĘŻYCA ARMSTRONGA, ALDRINA, COLLINSA
WITAJCIE, ASTRONAUCI, ARMSTRONG, ALDRIN I COLLINS
FILM POŚWIĘCAMY TYSIĄCOM PRACOWNIKÓW NASA,
WSPÓŁPRACOWNIKOM I OCHOTNIKOM PROGRAMU APOLLO.
Napisy: BTI Studios Tłumaczenie: Bartłomiej Ulatowski